• fraslab maart 2019

Fraslab maart

Fraslab maart

Randa Peters en Tjeerd Posthuma

theater

Over

Frascati zet aanstormend talent in de etalage.

Vier keer per jaar worden, in een double bill, twee korte voorstellingen getoond aan een (professioneel) publiek. In Fraslab presenteren de makers een eerste proeve na zo’n drie weken werk.

Randa Peters - Eenzame meisjes of een van de 12 andere titels die ons een idee geven over het leven en de liefde 

Dean Martin zong eens 'You’re nobody till somebody loves you.' In eenzame meisjes proberen twee twijfelende mensen samen tot de kern van hun liefdesbestaan te komen. Ze vragen zich af of er nog hoop is, hoe en waarom hun relaties uit of aan gaan en wat Titanic, Ajax en Robbie Williams daarmee te maken hebben. En: Wat. Is. Romantiek. Kun je niet goed zijn in de liefde? Of wordt de gelukzaligheid van liefde ons nou eenmaal zó door de strot geduwd dat je bij angst, onzekerheid en falen dénkt dat je iets verkeerd doet? In Eenzame meisjes zien we twee mannen uitvoerig spreken over de liefde, maar ze lijken toch niet dichterbij te kunnen komen dan wat rafelige randen om het echte leven heen.                 

Eenzame meisjes is een fragmentarische, uit het leven gegrepen dialoog vol misverstanden, vergelijkingen en analyses over liefde door twee mannen die misschien toch geen mannen zijn.

Voor Eenzame meisjes werkt Randa samen met regisseur Silke van Kamp. 
Silke van Kamp (1991) studeerde in 2018 af aan de regie opleiding van Toneelacademie Maastricht. Voor haar afstudeervoorstelling Chimo zei Lila is ze genomineerd voor de BNG Bank Theaterprijs.

tekst Randa Peters concept Randa Peters & Silke van Kamp regie Silke van Kamp spel Kendrick Etmon & Michael Muller 

Tjeerd Posthuma - Lurk moar! 
Tjeerd Posthuma dook in de duistere krochten van 4Chan en Reddit. Ze worden door de buitenwereld vaak gezien als verzamelplaats voor boze witte neoconservatieven alt-right en alt-light. Hij las mee (‘lurked’ in jargon) en ontdekte een virtuele wereld die het hele leven kan beslaan. Temidden van klustips, My little poney tributes, muziekdiscussies en hulp bij puberonzekerheden is er een groep mannen die hier dagelijks hun seksisme, antisemitisme, racisme en fascisme botviert. Ze geven bevestiging aan de andere woedenden out there, de gefrustreerden, de angstigen, en bieden een perspectief op een overzichtelijke vergane wereld die we kunnen heroveren. Met een virtuoze retoriek, schermend met Nietzsche en Darwin nemen ze elkaar de maat en praten mensen uit de put of juist er in. Vol ironie en zelfspot worden de meest duistere ideeën, gevoelens en daden besproken, waarbij het vaak de vraag is of mensen het echt menen of dat ze maar een act opvoeren. Soms is het gewoon voor de lolz. Zoals een stand-up comedian die harde grappen maakt, of een columnist die probeert te choqueren. En waarom zouden die dat wel mogen en een website niet? In Lurk moar! houdt Tjeerd Posthuma zich op bij de buitengrenzen van fatsoen en vrijheid van meningsuiting. Een monoloog met kinderporno, antisemitisme, fascisme, seksisme, complottheorieën, rassenleer, grof geweld, xenofobie en liedjes. Ja, liedjes ja, of mag dat weer niet van de gedachtenpolizei. Shut up normies lurk moar.                                                                                                                                         

tekst Tjeerd Posthuma regie Charli Chung spel Abe Dijkman research Jessica Kuitenbrouwer

Makers